albo.

Są takie dni.
One się mielą powoli, jak w starym, ręcznym młynku do kawy,
aż wyskakuje rozwiązanie
instant
należy jeszcze zalać wodą.

więc
albo:
spakować się, wszystko rzucić, wyjechać tam albo jeszcze dalej, gdzieś gdziekolwiek, gdzie jest zupełnie inaczej, cieplej na pewno, morze ma kolor lauzuru i może mrówkojady (fajne są). Wyjechać i nachapać się wrażeń, nałapać się życia, garściami, aż się znudzi i znowu znormalnieć, wrócić, wstawać rano i codziennie tą samą drogą chodzić do pracy. Może nie wracać wcale?
albo:
wpakować się w dziecko. może nawet kilka. one nadają sens życiu. tak mówią.

Starzeję się chyba.
Albo coś innego.
A może to ta biurowa kawa.
Jest paskudna.
Jest zaprzeczeniem idei kawy.
Anty-kawa.
Pijam anty-kawę.

Miłego dnia!

Dzisiejszy poranek i śpiące gołębie przy placu Zbawiciela.

Wtorek bezwzględnie niemagiczny.

Dzień za dniem.

Jak wyszłam w piątek z domu, tak jeszcze nie wróciłam. 

Zaczynam się zastanawiać, czy to aby już nie wspólne pomieszkiwanie.

Pamiętam, jak parę miesięcy temu bycie z kimś dłużej niż popołudnie wydawało mi się rzeczą nierealną.

Potwornie niewygodną, nudną, zmuszającą mnie do kompromisów, na które napewno nie miałam ochoty.

Od dwóch dni jestem strasznie gderliwa.

Jak stara przekupa strofuję i poprawiam po mojemu.
Brakuje mi tylko wałków na głowie i spranego szlafroka frote.
To chyba jakaś inicjacja gwałtem dokonywana na moim organizmie.
Fizyczne wyjście z etapu ja sama.

Ona młoda, piękna, wygadana, pracująca. Ma własne mieszkanie, sama sobie płaci rachunki.

On. Hmm. Dużo o Nim nie wiem. Na początku wydawał się być ideałem. Jak zawsze w każdej bajce.

Podobno było pięknie. Z czasem zaczął znikać. Najpierw bez słowa. A później coraz bardziej otwarcie do innej. Innych. Bo życie za krótkie jest, by kochać tylko jedną osobę na raz. 

Bo ona podobno zawsze źle trafia. Bo nieodpowiedni faceci Jej się podobają. 

Ale ja myślę, że łatwo jest zepsuć kobietę. Łatwo jej wmówić Jej miłość tam, gdzie jej wcale nie ma. 

Jeden związek, drugi, trzeci. 

Można nauczyć, że szybki numerek w klubie w ubikacji, czasami spędzony wspólnie wieczór, kilka zdawkowych smsów raz na dwa dni - to cały Jej świat. Cała miłość, jaką może od kogoś dostać. I w nią wierzy. Bo nie ma innej. I zaczyna wierzyć, że to właśnie miłość. 

Historia bliskiej mi osoby. Kolejna.  

Ćwiczenia z bycia.

Miło jest zasnąć i obudzić się razem. Razem rano wstać do pracy, mieć dla kogo malować tuszem rzęsy i do kogo zadzwonić w ciągu dnia, żeby usłyszeć kilka ciepłych słów.

Psy śpią spokojnie obok, weekend powoli się kończy i wcale nie chce mi się zaczynać jutra. Ale tak zywczajnie miło jest, bez żadnych gierek czy udawania, być teraz razem na tej kanapie.

Ale nie, nie jestem taka idealna. Lubię mieć rację, więc ćwiczę, ćwiczę bycie razem.